داستان حرز ابی دجانه

سماک بن خرشه معروف به ابی دجانه از پا به رکابان جنگ های پیامبر (صلی الله علیه و آله) و حضرت امیرالمومنین (علیه السلام) بوده است. میزان وفاداری وی تا جائی است که در جنگ اُحُد که همه مردم فرار می کنند او وفادار مانده و تا آخر در رکاب پیامبر باقی می ماند. ابی دجانه سرانجام پس از عمری مجاهده و همراهی در جنگ های مختلف، بالاخره در راه دفاع از کیان اسلام به فیض شهادت نائل گشته است.

همچنین نام وی طبق روایات متعدد جزو افرادیست که در موقع ظهور حضرت حجت (ارواحنا فداه) در کنار افرادی همچون سلمان و مالک و مقداد رجعت می کند.

ابى دجانه‏ روایت کرده است که:

من به رسول خدا (صلی الله علیه و آله) شکوه کردم از اینکه چون در بستر بخوابم سوتى مانند سوت آسیا و جنجالى چون جنجال مگس عسل بشنوم و پرتویى چون برق ببینم، و سر بردارم و در برابر خود سیاهى بینم که بالا رود به درازى صحن خانه ‏ام و دست بپوستش کشم مانند پوست خارپشت است و به چهره‏ ام مانند شراره آتش افکند. فرمود: این جن خانه تو است اى ابو دجانه. وانگاه دوات و کاغذ خواست و به حضرت على (علیه السلام) فرمود بنویسد. (سپس دعا را گفت)

ابو دجانه می گوید: نامه را گرفتم و تا کردم و به خانه آوردم و زیر سرم نهادم و شب را آسوده خوابیدم. و بیدار نشدم جز از فریاد کسى که می ‏گفت: اى ابودجانه ما را با این کلمات آتش زدى. تو را به حق سرورت که این نامه را از (نزد) ما بردار که ما را بازگشتى به خانه ‏ات و در کنارت و در هر جا این نامه باشد نیست. ابی دجانه می گوید گفتم: آن دعا را بر نمی دارم تا رسول خدا (صلی الله علیه و آله) اجازه دهد.

ابی دجانه ادامه می دهد که از این ناله و شیون و گریه پریان که شنیدم، شبم دراز گذشت و بامداد نماز صبح را با رسول خدا (صلی الله علیه و آله) خواندم. آنگاه هر آنچه آن شب از پریان شنیدم و یا من به آنها گفتم را به ایشان گزارش دادم. آن حضرت فرمود: اى ابی دجانه دست از این قوم بردار؛ چراکه آنان تا روز رستاخیز درد کشند..