حرز کبیر امام جواد(علیه السلام)
حرز امام جواد (علیه السلام)با تمام دستورات مذکور در روایت
داستان حرز امام جواد علیه السلام(ترجمه روایت)
ابو نصر همدانی از حکیمه دختر امام جواد علیهالسلام (عمهٔ امام حسن عسکری علیهالسلام) نقل کرده است:
وقتی پدرم، امام جواد (محمد بن علی بن موسی الرضا) علیهالسلام از دنیا رفت، به دیدار همسرش ام عیسی، دختر مأمون عباسی رفتم تا او را تسلیت دهم. بسیار اندوهگین و بیتاب بود، چنان میگریست که بیم آن میرفت جانش از شدت حزن گرفته شود. در حالی که از فضایل و اخلاق نیکوی آن حضرت سخن میگفتیم، ناگهان ام عیسی گفت: «آیا چیزی شگفتانگیز از او برایت بگویم؟» گفتم: «بگو.»
گفت: «من به شدت نسبت به او دچار غیرت بودم و همواره مراقبش میشدم. گاهی سخنانش را میشنیدم و شکایت نزد پدرم (مأمون) میبردم، او میگفت: «دخترم، صبر کن، او پارهای از وجود رسول خداست.» روزی کنیزی بر من وارد شد، سلام کرد و گفت: «من از نسل عمار بن یاسر هستم و همسر ابوجعفر محمد بن علی بن موسی الرضا، شوهر تو.» این سخن آتش غیرت را در دلم برافروخت. نزدیک بود از شدت خشم کاری نابجا انجام دهم، ولی خود را نگاه داشتم، با نیکی او را پذیرفتم و لباس و هدیهای به او دادم. چون رفت، نزد پدرم رفتم و ماجرا را بازگفتم. پدرم در حال مستی بود، بیدرنگ گفت: «شمشیر مرا بیاور!» شمشیرش را آوردند، سوار شد و گفت: «به خدا سوگند او را میکشم.» من ترسان و پشیمان گفتم: «إنا لله و إنا إلیه راجعون، چه کردم با خود و شوهرم!» پدرم رفت و به آن حضرت شمشیر زد و آنقدر زد تا تصور کردم بدنش را پاره کرده است. سپس خارج شد. من نیز گریان و هراسان گریختم.
صبح نزد پدرم رفتم و گفتم: «میدانی دیشب چه کردی؟» گفت: «نه.» گفتم: «پسر امام رضا را کشتی!» از حال رفت و پس از مدتی به هوش آمد و با اضطراب گفت: «وای بر من! چه میگویی؟» گفتم: «آری، خودت با شمشیر او را زدی تا جان داد.» دستور داد خادمش «یاسر» فوراً خبر بگیرد. یاسر رفت و بازگشت و گفت: «مژده باد! امام سالم است. وارد شدم دیدم بر مسند نشسته، لباس پوشیده و در حال مسواک زدن است. سلام کردم و به بهانه خواستم پیراهنش را به تبرک بگیرم تا ببینم اثری از شمشیر هست یا نه. به خدا سوگند، بدنش چون عاج سپید بود و کوچکترین جای زخم بر او دیده نمیشد!» مأمون گریست و گفت: «این نشانهای است عبرتانگیز برای نخستین و واپسین مردمان.»
مأمون افزود: «به یاد دارم که دیشب با شمشیر به نزد او رفتم، اما از چگونگی خروج و بازگشتم اصلاً چیزی به خاطر ندارم. این کار از وسوسه شیطان بود. به دخترم بگو اگر پس از این روز به من نزدیک شود یا سخنی شکایتآمیز بر زبان آورد، او را مجازات میکنم. سپس پیش پسر رضا برو، سلام مرا برسان، بیستهزار دینار و اسبی که دیشب بر آن نشستم پیش او ببر. به بنیهاشم نیز فرمان بده نزد او رفته و سلام گویند.» یاسر چنین کرد.
چون امام جواد علیهالسلام آن هدایا را دید، لبخندی زد و فرمود: «آیا چنین بود پیمان میان ما که با شمشیر بر من درآید؟ مگر نمیداند که خداوند نگهدار و پشتیبان من است؟» یاسر گفت: «ای فرزند رسول خدا، او مست بود و هیچ نمیدانست چه میکند، اکنون توبه کرده و نذر نموده هرگز شراب ننوشد.» امام فرمود: «همین اراده من است که او را ببخشم.» سپس برخاست، لباس پوشید و همراه جمعی به دیدار مأمون رفت. مأمون وقتی حضرت را دید، برخاست، او را در آغوش گرفت و خلوتی با وی داشت. پس از گفتوگویی طولانی، امام فرمود:
«ای امیر مؤمنان، مرا نصیحتی است اگر بپذیری.»
گفت: «بگو ای فرزند رسول خدا.»
فرمود: «شایسته است شب بیرون نروی، زیرا بر جانت از این مردم اطمینان ندارم. من دعایی همراه دارم که انسان را از آسیب و بلا حفظ میکند، چنانکه دیشب خداوند مرا به برکت آن از تو حفظ کرد. اگر با این حرز روبهروی سپاه روم و ترک شوی، همه زمین بر ضد تو گرد آیند، زیانی به تو نمیرسانند به اذن خدای بزرگ. اگر خواهی برایت بنویسم.» مأمون گفت: «آری، برایم بنویس و بفرست.»
فردا صبح، امام جواد علیهالسلام یاسر را فراخواند و فرمود:
«پوستی از آهو برایم آوردند، از سرزمین تهامه. بر آن با دست خود این حرز را نوشتم. آن را نزد امیر ببر و بگو در لولهای از نقره جای دهند، بر آن نقشی که میگویم حک کنند، و چون خواست آن را ببندد، بر بازوی راست خود ببندد. پیش از آن وضویی کامل بگیرد و چهار رکعت نماز بخواند؛ در هر رکعت یکبار حمد، هفت بار آیهالکرسی، هفت بار آیه شهد الله، هفت بار والشمس و ضحیها، هفت بار واللیل اذا یغشی و هفت بار قل هو الله احد بخواند. سپس حرز را بر بازوی راست خود در هنگام سختیها ببندد تا به حول و قوّه الهی از هر ترس و آفت در امان باشد. تنها باید توجه کند که زمان بستن آن، ماه در برج عقرب نباشد. اگر با این حرز حتی به جنگ قیصر روم رود، به اذن خدا پیروزی از آنِ اوست.»
و روایت شده است که مأمون پس از شنیدن این دستور، در یکی از جنگها با روم از همان حرز استفاده کرد و خداوند به او پیروزی بزرگ عطا کرد و از آن پس در هر نبردی آن را همراه داشت و به برکتش یاری و فتح نصیب او میشد؛ به خواست خداوند که صاحب قدرت و سرپرست مؤمنان است.
متن روایت:
متن عربی روایت حرز امام جواد علیهالسلام به نقل از مهج الدعوات سید بن طاووس رحمه الله:
قَالَ الشَّیْخُ عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ الصَّمَدِ قَالَ حَدَّثَنَا الشَّیْخُ الْفَقِيهُ أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي الْحَسَنِ رَحِمَهُ اللَّهُ عَمُّ وَالِدِي قَالَ: حَدَّثَنَا أَبُو عَبْدِ اللَّهِ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ عَبَّاسٍ الدَّرْوِيشِيُّ قَالَ: حَدَّثَنَا وَالِدِي عَنِ الْفَقِیهِ أَبِي جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ بْنِ بَابَوَيْهِ الْقُمِّيِّ وَ أَخْبَرَنِي جَدِّي قَالَ: حَدَّثَنَا وَالِدِيَ الْفَقِيهُ أَبُو الْحَسَنِ رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا جَمَاعَةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا (رَحِمَهُمُ اللَّهُ) مِنْهُمْ السَّیِّدُ الْعَالِمُ أَبُو الْبَرَكَاتِ وَ الشَّيْخُ أَبُو الْقَاسِمِ عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ الْمُعَاذِيُّ وَ أَبُو بَكْرٍ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ الْمَعْمَرِيُّ وَ أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ
الْمَدَائِنِيُّ قَالُوا كُلُّهُمْ حَدَّثَنَا الشَّیْخُ أَبُو جَعْفَرِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ بْنِ مُوسَى بْنِ بَابَوَيْهِ الْقُمِّيُّ (قَدَّسَ اللَّهُ رُوحَهُ) قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي قَالَ: حَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ هَاشِمٍ عَنْ جَدِّهِ قَالَ: حَدَّثَنِي أَبُو نَصْرٍ الْهَمْدَانِيُّ قَالَ: حَدَّثَتنِي حَكِيمَةُ بِنْتُ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ عَمَّةُ أَبِي مُحَمَّدٍ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ (علیهما السلام) قَالَتْ: لَمَّا مَاتَ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ الرِّضَا (علیهما السلام) أَتَيْتُ زَوْجَتَهُ أُمَّ عِيسَى بِنْتَ الْمَأْمُونِ فَعَزَّيْتُهَا فَوَجَدْتُهَا شَدِيدَةَ الْحُزْنِ وَ الْجَزَعِ عَلَيْهِ تَقْتُلُ نَفْسَهَا بِالْبُكَاءِ وَ الْعَوِيلِ فَخِفْتُ عَلَيْهَا أَنْ تَتَصَدَّعَ مَرَارَتُهَا فَبَيْنَمَا نَحْنُ فِي حَدِيثِهِ وَ كَرَمِهِ وَ وَصْفِ خُلُقِهِ وَ مَا أَعْطَاهُ اللَّهُ تَعَالَى مِنَ الشَّرَفِ وَ الْإِخْلَاصِ وَ مَنَحَهُ مِنَ الْعِزِّ وَ الْكَرَامَةِ إِذْ قَالَتْ أُمُّ عِيسَى أَلَا أُخْبِرُكَ عَنْهُ بِشَيْءٍ عَجِيبٍ وَ أَمْرٍ جَلِيلٍ فَوْقَ الْوَصْفِ وَ الْمِقْدَارِ قُلْتُ: وَ مَا ذَاكَ قَالَ: كُنْتُ أَغَارُ عَلَيْهِ كَثِيراً وَ أُرَاقِبُهُ أَبَداً وَ رُبَّمَا يُسْمِعُنِي الْكَلَامَ فَأَشْكُو ذَلِكَ إِلَى أَبِي فَيَقُولُ يَا بُنَيَّةِ احْتَمِلِيهِ فَإِنَّهُ بَضْعَةٌ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه و آله و سلَّم فَبَيْنَمَا أَنَا جَالِسَةٌ ذَاتَ يَوْمٍ إِذْ دَخَلَتْ عَلَيَّ جَارِيَةٌ فَسَلَّمْتُ فَقُلْتُ مَنْ أَنْتِ فَقَالَتْ أَنَا جَارِيَةٌ مِنْ وُلْدِ عَمَّارِ بْنِ يَاسِرٍ وَ أَنَا زَوْجَةُ أَبِي جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ الرِّضَا (علیهما السلام) زَوْجِكِ فَدَخَلَنِي مِنَ الْغَيْرَةِ مَا لَا أَقْدِرُ عَلَى احْتِمَالِ ذَلِكَ هَمَمْتُ أَنْ أَخْرُجَ وَ أَسِيحَ فِي الْبِلَادِ وَ كَادَ الشَّيْطَانُ أَنْ يَحْمِلَنِي عَلَى الْإِسَاءَةِ إِلَيْهَا فَكَظَمْتُ غَيْظِي وَ أَحْسَنْتُ رِفْدَهَا وَ كِسْوَتَهَا فَلَمَّا خَرَجَتْ مِنْ عِنْدِي الْمَرْأَةُ نَهَضْتُ وَ دَخَلْتُ عَلَى أَبِي وَ أَخْبَرْتُهُ بِالْخَبَرِ وَ كَانَ سَكْرَانَ لَا يَعْقِلُ فَقَالَ يَا غُلَامُ عَلَيَّ بِالسَّيْفِ فَأَتَى بِهِ فَرَكِبَ وَ قَالَ وَ اللَّهِ لَأَقْتُلَنَّهُ فَلَمَّا رَأَيْتُ ذَلِكَ قُلْتُ إِنّا لِلّهِ وَ إِنّا إِلَيْهِ راجِعُونَ مَا صَنَعْتُ بِنَفْسِي وَ بِزَوْجِي وَ جَعَلْتُ أَلْطِمُ حَرَّ وَجْهِي فَدَخَلَ عَلَيْهِ وَالِدِي وَ مَا زَالَ يَضْرِبُهُ بِالسَّيْفِ حَتَّى قَطَعَهُ ثُمَّ خَرَجَ مِنْ عِنْدِهِ وَ خَرَجْتُ هَارِبَةً مِنْ خَلْفِهِ فَلَمْ أَرْقُدْ لَيْلَتِي فَلَمَّا ارْتَفَعَ النَّهَارُ أَتَيْتُ أَبِي فَقُلْتُ أَ تَدْرِي مَا صَنَعْتَ الْبَارِحَةَ قَالَ وَ مَا صَنَعْتُ وَ قُلْتُ قَتَلْتَ اِبْنَ الرِّضَا (علیه السلام) فَبَرَقَ عَيْنُهُ وَ غُشِيَ عَلَيْهِ ثُمَّ أَفَاقَ بَعْدَ حِينٍ وَ قَالَ وَيْلَكِ مَا تَقُولِينَ قُلْتُ نَعَمْ وَ اللَّهِ يَا أَبَتِ دَخَلْتَ عَلَيْهِ وَ لَمْ تَزَلْ تَضْرِبُهُ
بِالسَّيْفِ حَتَّى قَتَلْتَهُ فَاضْطَرَبَ مِنْ ذَلِكَ اضْطِرَاباً شَدِيداً وَ قَالَ عَلَيَّ بِيَاسِرٍ الْخَادِمِ فَجَاءَ يَاسِرٌ فَنَظَرَ إِلَيْهِ الْمَأْمُونُ وَ قَالَ وَيْلَكَ مَا هَذَا الَّذِي تَقُولُ هَذِهِ ابْنَتِي قَالَ صَدَقَتْ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ فَضَرَبَ بِيَدِهِ عَلَى صَدْرِهِ وَ خَدِّهِ وَ قَالَ إِنّا لِلّهِ وَ إِنّا إِلَيْهِ راجِعُونَ هَلَكْنَا بِاللَّهِ وَ عَطِبْنَا وَ افْتَضَحْنَا إِلَى آخِرِ الْأَبَدِ وَيْلَكَ يَا يَاسِرُ فَانْظُرْ مَا الْخَبَرُ وَ الْقِصَّةُ عَنْهُ (علیه السلام) وَعَجِّلْ عَلَيَّ بِالْخَبَرِ فَإِنَّ نَفْسِي تَكَادُ أَنْ تَخْرُجَ السَّاعَةَ فَخَرَجَ يَاسِرٌ وَ أَنَا أَلْطِمُ حَرَّ وَجْهِي فَمَا كَانَ بِأَسْرَعَ مِنْ أَنْ رَجَعَ يَاسِرٌ فَقَالَ الْبُشْرَى يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ قَالَ لَكَ الْبُشْرَى فَمَا عِنْدَكَ قَالَ يَاسِرٌ دَخَلْتُ عَلَيْهِ فَإِذَا هُوَ جَالِسٌ وَ عَلَيْهِ قَمِيصٌ وَ دُوَّاجٌ وَ هُوَ يَسْتَاكُ فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ وَ قُلْتُ يَا اِبْنَ رَسُولِ اللَّهِ أُحِبُّ أَنْ تَهَبَ لِي قَمِيصَكَ هَذَا أُصَلِّي فِيهِ وَ أَتَبَرَّكُ بِهِ وَ إِنَّمَا أَرَدْتُ أَنْ أَنْظُرَ إِلَيْهِ وَ إِلَى جَسَدِهِ هَلْ بِهِ أَثَرُ السَّيْفِ فَوَ اللَّهِ كَأَنَّهُ الْعَاجُ الَّذِي مَسَّهُ صُفْرَةٌ مَا بِهِ أَثَرٌ فَبَكَى الْمَأْمُونُ طَوِيلاً وَ قَالَ مَا بَقِيَ مَعَ هَذَا شَيْءٌ إِنَّ هَذَا لَعِبْرَةٌ لِلْأَوَّلِينَ وَ الْآخِرِينَ.
وَ قَالَ يَا يَاسِرُ أَمَّا رُكُوبِي إِلَيْهِ وَ أَخْذِيَ السَّيْفَ وَ دُخُولِي عَلَيْهِ فَإِنِّي ذَاكِرٌ لَهُ وَ خُرُوجِي عَنْهُ فَلَسْتُ أَذْكُرُ شَيْئاً غَيْرَهُ وَ لَا أَذْكُرُ أَيْضاً انْصِرَافِي إِلَى مَجْلِسِي فَكَيْفَ كَانَ أَمْرِي وَ ذَهَابِي إِلَيْهِ لَعَنَ اللَّهُ هَذِهِ الاِبْنَةَ لَعْناً وَبِيلاً تَقَدَّمْ إِلَيْهَا وَ قُلْ لَهَا يَقُولُ لَكِ أَبُوكِ وَ اللَّهِ لَئِنْ جِئْتِنِي بَعْدَ هَذَا الْيَوْمِ شَكَوْتِ أَوْ خَرَجْتِ بِغَيْرِ إِذْنِهِ لَأَنْتَقِمَنَّ لَهُ مِنْكِ ثُمَّ سِرْ إِلَى اِبْنِ الرِّضَا وَ أَبْلِغْهُ عَنِّي السَّلَامَ وَ احْمِلْ إِلَيْهِ عِشْرِينَ أَلْفَ دِينَارٍ وَ قَدِّمْ إِلَيْهِ الشَّهْرِيَ الَّذِي رَكِبْتُهُ الْبَارِحَةَ ثُمَّ مُرْ بَعْدَ ذَلِكَ الْهَاشِمِيِّينَ أَنْ يَدْخُلُوا عَلَيْهِ بِالسَّلَامِ وَ يُسَلِّمُوا عَلَيْهِ قَالَ يَاسِرٌ فَأَمَرْتُ لَهُمْ بِذَلِكَ وَ دَخَلْتُ أَنَا أَيْضاً مَعَهُمْ وَ سَلَّمْتُ عَلَيْهِ وَ أَبْلَغْتُ التَّسْلِيمَ وَ وَضَعْتُ الْمَالَ بَيْنَ يَدَيْهِ وَ عَرَضْتُ الشَّهْرِي عَلَيْهِ فَنَظَرَ إِلَيْهِ سَاعَةً ثُمَّ تَبَسَّمَ فَقَالَ يَا يَاسِرُ هَكَذَا كَانَ الْعَهْدُ بَيْنَنَا وَ بَيْنَهُ حَتَّى يَهْجُمَ عَلَيَّ بِالسَّيْفِ أَمَا عَلِمَ أَنَّ لِي نَاصِراً وَ حَاجِزاً يَحْجُزُ بَيْنِي وَ بَيْنَهُ فَقُلْتُ يَا سَيِّدِي يَا اِبْنَ رَسُولِ اللَّهِ دَعْ عَنْكَ هَذَا الْعِتَابَ وَ اصْفَحْ وَ اللَّهِ وَ حَقِّ جَدِّكَ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله وسلَّم) مَا كَانَ يَعْقِلُ شَيْئاً مِنْ أَمْرِهِ وَ مَا
عَلِمَ أَيْنَ هُوَ مِنْ أَرْضِ اللَّهِ وَ قَدْ نَذَرَ اللَّهَ نَذْراً صَادِقاً وَ حَلَفَ أَنْ لَا يُسْكِرَ بَعْدَ ذَلِكَ أَبَداً فَإِنَّ ذَلِكَ مِنْ حَبَائِلِ الشَّيْطَانِ فَإِذَا أَنْتَ يَا اِبْنَ رَسُولِ اللَّهِ أَتَيْتَهُ فَلَا تَذْكُرْ لَهُ شَيْئاً وَ لَا تُعَاتِبْهُ عَلَى مَا كَانَ مِنْهُ فَقَالَ (علیه السلام) هَكَذَا كَانَ عَزْمِي وَ رَأْيِي وَ اللَّهِ ثُمَّ دَعَا بِثِيَابِهِ وَ لَبِسَ وَ نَهَضَ وَ قَامَ مَعَهُ النَّاسُ أَجْمَعُونَ حَتَّى دَخَلَ عَلَى الْمَأْمُونِ فَلَمَّا رَآهُ قَامَ إِلَيْهِ وَ ضَمَّهُ إِلَى صَدْرِهِ وَ رَحَّبَ بِهِ وَ لَمْ يَأْذَنْ لِأَحَدٍ فِي الدُّخُولِ عَلَيْهِ وَ لَمْ يَزَلْ يُحَدِّثُهُ وَ يَسْتَأْمِرُهُ فَلَمَّا انْقَضَى ذَلِكَ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ الرِّضَا (علیهما السلام) يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ قَالَ لَبَّيْكَ وَ سَعْدَيْكَ قَالَ لَكَ عِنْدِي نَصِيحَةٌ فَاقْبَلْهَا قَالَ الْمَأْمُونُ بِالْحَمْدِ وَ الشُّكْرِ فَمَا ذَاكَ يَا اِبْنَ رَسُولِ اللَّهِ قَالَ أُحِبُّ لَكَ أَنْ لَا تَخْرُجَ بِاللَّيْلِ فَإِنِّي لَا آمَنُ عَلَيْكَ هَذَا الْخَلْقَ الْمَنْكُوسَ وَ عِنْدِي عَقْدٌ تُحَصِّنُ بِهِ نَفْسَكَ وَ تُحْرَزُ بِهِ مِنَ الشُّرُورِ وَ الْبَلَايَا وَ الْمَكَارِهِ وَ الْآفَاتِ وَ الْعَاهَاتِ كَمَا أَنْقَذَنِيَ اللَّهُ مِنْكَ الْبَارِحَةَ وَ لَوْ لَقِيتَ بِهِ جُيُوشَ الرُّومِ وَ التُّرْكِ وَ اجْتَمَعَ عَلَيْكَ وَ عَلَى غَلَبَتِكَ أَهْلُ الْأَرْضِ جَمِيعاً مَا تَهَيَّأَ لَهُمْ مِنْكَ شَيْءٌ بِإِذْنِ اللَّهِ الْجَبَّارِ وَ إِنْ أَحْبَبْتَ بَعَثْتُ بِهِ إِلَيْكَ لِتَحْتَرِزَ بِهِ مِنْ جَمِيعِ مَا ذَكَرْتُ لَكَ قَالَ نَعَمْ فَاكْتُبْ ذَلِكَ بِخَطِّكَ وَ ابْعَثْهُ إِلَيَّ قَالَ نَعَمْ قَالَ يَاسِرٌ فَلَمَّا أَصْبَحَ أَبُو جَعْفَرٍ (علیه السلام) بَعَثَ إِلَيَّ فَدَعَانِي فَلَمَّا صِرْتُ إِلَيْهِ وَ جَلَسْتُ بَيْنَ يَدَيْهِ دَعَا بِرَقِّ ظَبْيٍ مِنْ أَرْضِ تِهَامَةَ ثُمَّ كَتَبَ بِخَطِّهِ هَذَا الْعَقْدَ ثُمَّ قَالَ يَا يَاسِرُ احْمِلْ هَذَا إِلَى أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ وَ قُلْ لَهُ حَتَّى يُصَاغَ لَهُ قَصَبَةٌ مِنْ فِضَّةٍ مَنْقُوشٌ عَلَيْهَا مَا أَذْكُرُهُ بَعْدَهُ فَإِذَا أَرَادَ شَدَّهُ عَلَى عَضُدِهِ فَلْيَشُدَّهُ عَلَى عَضُدِهِ الْأَيْمَنِ وَ لْيَتَوَضَّأْ وُضُوءاً حَسَناً سَابِغاً وَ لْيُصَلِّ أَرْبَعَ رَكَعَاتٍ يَقْرَأُ فِي كُلِّ رَكْعَةٍ فَاتِحَةَ الْكِتَابِ مَرَّةً وَ سَبْعَ مَرَّاتٍ آيَةَ الْكُرْسِيِّ وَ سَبْعَ مَرَّاتٍ شَهِدَ اللَّهُ وَ سَبْعَ مَرَّاتٍ وَ الشَّمْسِ وَ ضُحَيهَا وَ سَبْعَ مَرَّاتٍ وَ اللَّيْلِ إِذَا يَغْشَى وَ سَبْعَ مَرَّاتٍ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ فَإِذَا فَرَغَ مِنْهَا فَلْيَشُدَّهُ عَلَى عَضُدِهِ الْأَيْمَنِ عِنْدَ الشَّدَائِدِ وَ النَّوَائِبِ يُسَلِّمُ بِحَوْلِ اللَّهِ وَ قُوَّتِهِ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ يَخَافُهُ وَ يَحْذَرُهُ وَ يَنْبَغِي أَنْ لَا يَكُونَ طُلُوعُ الْقَمَرِ فِي بُرْجِ الْعَقْرَبِ وَ لَوْ أَنَّهُ غَزَا أَهْلَ الرُّومِ وَ مَلِكَهُمْ
لَغَلَبَهُمْ بِإِذْنِ اللَّهِ وَ بَرَكَةِ هَذَا الْحِرْزِ.
وَ رُوِيَ أَنَّهُ لَمَّا سَمِعَ الْمَأْمُونُ مِنْ أَبِي جَعْفَرٍ فِي أَمْرِ هَذَا الْحِرْزِ هَذِهِ الصِّفَاتِ كُلَّهَا غَزَا أَهْلَ الرُّومِ فَنَصَرَهُ اللَّهُ تَعَالَى عَلَيْهِمْ وَ مَنَحَ مِنْهُمْ مِنَ الْمَغْنَمِ مَا شَاءَ اللَّهُ وَ لَمْ يُفَارِقْ هَذَا الْحِرْزَ عِنْدَ كُلِّ غَزَاةٍ وَ مُحَارَبَةٍ وَ كَانَ يَنْصُرُهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِفَضْلِهِ وَ يَرْزُقُهُ الْفَتْحَ بِمَشِيَّتِهِ إِنَّهُ وَلِيُّ ذَلِكَ بِحَوْلِهِ وَ قُوَّتِهِ.
نگهداری و استفاده از حرز امام جواد (علیه السلام)، به ویژه «حرز کبیر»، دارای آداب و شرایط خاصی است که رعایت آنها برای بهرهمندی کامل از خواص معنوی و حفاظتی آن توصیه شده است. این آداب شامل مراحل قبل از بستن، نحوه بستن و مراقبتهای روزمره است.
در ادامه، تمامی آداب و شرایط نگهداری حرز امام جواد (ع) را به صورت مفصل و دستهبندی شده برای شما آوردهام:
۱. تفاوت حرز کبیر و صغیر
قبل از هر چیز باید بدانید که دو نوع حرز منسوب به امام جواد (ع) وجود دارد:
- حرز صغیر (کوتاه): دعای «یا نُورُ یا بُرْهانُ…» که شرایط خاصی ندارد و میتوان آن را به صورت انگشتر یا گردنبند استفاده کرد.
- حرز کبیر (اصلی): متن طولانیتری دارد و عمده آداب و شرایط (مانند نماز، پوست آهو، قاب نقره و…) مربوط به این نوع است. توضیحات زیر مربوط به حرز کبیر است.
۲. آداب قبل از استفاده (آمادهسازی)
الف) نوشتن و جنس حرز
طبق روایات، حرز کبیر باید روی پوست آهو نوشته شود. نوشتن آن باید توسط فردی مومنو در حال طهارت انجام شده باشد.
ب) قاب نقره و حکاکی مخصوص
پوست آهو باید داخل یک استوانه (لوله) نقرهای قرار گیرد. بر روی این لوله نقرهای باید دعای خاصی حکاکی شده باشد که با عبارت «یا مَشْهُوراً فِی السَّمَواتِ…» شروع میشود. این بخشی از دستورالعمل خود امام جواد (ع) است که در بخش متن روایت آمده است.
ج) نماز مخصوص حرز امام جواد (بسیار مهم)
پیش از آنکه برای اولین بار حرز را به بازو ببندید، باید نماز مخصوص آن خوانده شود:
- کیفیت نماز: دو نمازِ دو رکعتی (مجموعاً ۴ رکعت) به نیت نماز حرز امام جواد (ع).
- در هر رکعت: یک بار سوره حمد + ۷ بار «آیت الکرسی» + ۷ بار آیه «شهدالله» (آیه ۱۸ سوره آل عمران) + ۷ بار سوره «شمس» + ۷ بار سوره «لیل» + ۷ بار سوره «توحید».
- نکته: اگر فرد توانایی خواندن نماز را ندارد (مانند کودکان) یا خواندن آن برایش سخت است، شخص دیگری میتواند به نیابت از او نماز را بخواند.(برای گرفتن نیابت برای نماز به بخش نیابت نماز در سایت مراجعه کنید)
د) رعایت زمان (قمر در عقرب)
بسیار توصیه شده است که اولین باری که حرز را میبندید (یا نمازش را میخوانید)، در ایام قمر در عقرب نباشد. میتوانید تقویمهای نجومی را برای یافتن این روزها چک کنید. (برای روزهای بعد و استفاده مداوم، قمر در عقرب بودن اشکالی ندارد). برای دیدن قمر در عقرب امسال کلیک کنید
۳. آداب بستن و همراه داشتن
الف) بستن به بازوی راست
مهمترین ادب در استفاده از حرز کبیر، بستن آن به بازوی دست راست است. مرحوم آیتالله بهجت (ره) نیز بر این نکته تأکید داشتند که خاصیت اصلی حرز (بهویژه برای ابطال سحر و جادو) در بستن به بازوی راست است.
ب) تماس با بدن
نیازی نیست که پوست آهو مستقیماً با پوست بدن تماس داشته باشد. پوست آهو داخل لوله نقره است و لوله نقره داخل بازوبند (چرمی یا پارچهای) قرار میگیرد و سپس روی لباس یا زیر لباس به بازو بسته میشود.
۴. آداب نگهداری در زندگی روزمره
در طول استفاده روزانه سوالات زیادی پیش میآید که حکم آنها به شرح زیر است:
دستشویی و توالت
- همراه داشتن حرز در دستشویی اشکالی ندارد، مشروط بر اینکه هتک حرمت نشود (مثلاً داخل چاه نیفتد).
- چون حرز داخل قاب نقره و بازوبند است و آیات مستقیماً لمس نمیشوند، نجس شدن ظاهر بازوبند مشکلی برای اصل حرز ایجاد نمیکند (گرچه باید از نجس شدن پرهیز کرد).
حمام و استخر
- بهتر است در حمام و استخر حرز را از خود جدا کنید.
- دلیل: نفوذ آب میتواند به پوست آهو آسیب برساند و همچنین باعث سیاه شدن نقره شود.
جنابت و عادت ماهانه (حیض)
- همراه داشتن حرز در حالت جنابت یا برای بانوان در حالت حیض اشکالی ندارد.
- نکته: چون آیات قرآن داخل محفظه هستند و تماسی با بدن ندارند، لمس بدون وضو یا در حالت ناپاکی رخ نمیدهد. با این حال، برخی علما احتیاطاً پیشنهاد میکنند خانمها در ایام عذر شرعی، بازوبند را در لایهای از پارچه بپیچند یا اگر اذیت نمیشوند، همراه نداشته باشند (اما حرام نیست).
لمس حرز
- دست زدن بدون وضو به متن دعای نوشته شده روی پوست آهو جایز نیست (چون آیات قرآن دارد).
- لمس قاب نقره (اگر روی آن آیات حکاکی شده باشد) بدون وضو نباشد. می توانید روی قاب نقره چسب یا لاک بیرنگ بزنید هر چند چون داخل بازوبند است، دست مستقیماً به آن نمیخورد.
۵. آداب معنوی و رفتاری
داشتن حرز تنها نیمی از راه است؛ نیم دیگر مربوط به رفتار و اعتقاد شماست:
- اعتقاد به اثر: باید یقین داشته باشید که این حرز نور است و قطعا اثر خواهد داشت پس اگر بلایی برای شما اتفاق افتاد مطمئن باشید اتفاق بزرگتری در راه بوده که به واسطه این نور دفع شده است.
- پرهیز از گناه: گناهان (مانند دروغ، غیبت، ظلم، قطع رحم، زنا و…) مانع نزول رحمت الهی میشوند و میتوانند اثر حرز را کم کنند یا از بین ببرند. حرز امام جواد محافظتکننده است، اما فرد باید زمینه دریافت رحمت را با ترک گناه فراهم کند.
- شکر خدا: شکرگزار نعمت امنیت و سلامتی باشید که خداوند به واسطه این دعا به شما ارزانی داشته است.
خلاصه نکات کلیدی (چکلیست)
- حرز کبیر را روی پوست آهو و داخل لوله نقره تهیه کنید.
- قبل از اولین استفاده، در روزی که قمر در عقرب نیست، نماز مخصوص را بخوانید (یا نایب بگیرید).
- حرز را به بازوی راست ببندید.
- در حمام و استخر آن را در بیاورید (برای جلوگیری از نفوذ آب).
- در دستشویی همراه داشتن آن اشکالی ندارد (مراقب باشید نیفتد).
- در حالت جنابت و حیض همراه داشتن آن مانعی ندارد (چون داخل جلد است).
- گناه نکنید تا اثر حرز حفظ شود.
اگر حرز شما پاره شد، گم شد یا داخل آب افتاد و نوشتههایش شسته شد، باید مجدداً حرز جدیدی تهیه کرده و بهتر است آداب (نماز و…) را دوباره انجام دهید.
