علامه مجلسی

محمد باقر بن محمد تقی معروف به مجلسی دوم از محدثان و فقیهان مشهور شیعه در قرن یازدهم هجری بود که در سال ۱۰۳۷قمری و همزمان با آخرین سال سلطنت شاه عباس صفوی در اصفهان متولد شد و از میان شاخه‌های علوم اسلامی بیش از همه به ترویج مباحث در حوزه حدیث و روایت علاقه داشت و لذا تا حدودی به اخباری ها نزدیک بود. مشهورترین کتاب او، مجموعه پرحجم حدیثی به نام بحارالانوار ست که نقش بارزی در احیای جایگاه حدیث در منظومه معرفت دینی داشت.

او با تربیت شاگردان و آثار پر تعداد خود که بسیاری از آنها را به زبان فارسی و برای استفاده عموم مردم نگاشت، بر فرهنگ شیعی و روش‌های علمی علمای پس از خود تاثیر گذاشت. وی به دلیل همکاری با حکومت صفویان و نقش بارز سیاسی و اجتماعی‌اش در آن دوران از شهرت زیادی برخوردار است. وی منتقد صوفیه بود و با تصوف خانقاهی مخالفت می‌ورزید و در دوران سلطنت شاه سلیمان صفوی به مقام شیخ الاسلامی رسید. سال وفات وی را 1110 ق در سن 73 سالگی گفته اند که بنابروصیتش درکنار مسجد جامع اصفهان و در جوار مزار پدرش مدفون گردید.

علامه مجلسی می گوید:

سِحر، به عوذات (دعاهای مأثور مثل حرز امام جواد (ع) ) و آیات و توکل به خدا دفع می شوند. (بحار ج60 ص41)